Aslında dinlemiyor değil — duymak istemediği bir tonla konuşuyor olabiliriz. İletişimde tonun rolü üzerine.
"Çocuğum beni dinlemiyor" cümlesi, danışmanlık odamda en sık duyduğum yakınmalardan biri. Ama biraz derinleştiğimizde çoğu zaman ortaya çıkan şey, çocuğun duymadığı değil, duymak istemediği bir tonla konuşulduğu.
Emir kipiyle kurulan cümleler, tekrar eden uyarılar ve yükselen ses tonu; karşıdaki kişide (yaşı ne olursa olsun) savunma refleksini tetikler. Çocuklar da tıpkı yetişkinler gibi, kendilerine saygıyla konuşulduğunda daha açık dinler.
Pratik bir öneri: İsteğinizi bir soru yerine gözlemle başlatın. "Neden hala hazır değilsin?" yerine "Saat çok geç oluyor, birlikte nasıl yetişebiliriz?" gibi bir çerçeve, çocuğu suçlanan değil çözüme ortak olan taraf haline getirir.
Unutmayın: iletişimde ton, içerikten daha hızlı algılanır. Önce tonu düzeltmek, çoğu zaman mesajın kendisini düzeltmekten daha etkilidir.
Bu yazı ilginizi çektiyse diğer yazılarımıza da göz atın.
Tüm Yazılar
