Eğitimcilere yönelik öz bakım atölyelerinden notlar ve uygulanabilir pratikler.
Öğretmen tükenmişliği, eğitim sisteminin konuşulmayan ama en yaygın sorunlarından biri. Sürekli verme pozisyonunda olan bir meslek grubu, kendi ihtiyaçlarını fark etmekte ve karşılamakta genellikle en son sırada kalıyor.
Atölyelerimizde ilk fark ettiğimiz şey, öğretmenlerin "dinlenmeyi" bir lüks olarak görmesi. Oysa sürdürülebilir bir performans için dinlenme, program dışı bir seçenek değil, programın kendisinin bir parçası olmalı.
Uygulanabilir bir pratik: gün içinde en az bir kez, beş dakikalık "sıfır etkileşim" molası vermek. Ne öğrenci, ne veli, ne meslektaş — sadece kendinizle geçirilen kısa bir ara, sinir sistemini gün boyu biriken yükten arındırmaya yardımcı oluyor.
Kurumsal düzeyde de yapılabilecekler var: rehberlik servisiyle düzenli işbirliği, tükenmişlik belirtilerini erken fark eden bir kültür ve öğretmenin de destek alabileceği açık kanallar. Bu bir bireysel dayanıklılık meselesi değil, sistemik bir sorumluluk.
Bu yazı ilginizi çektiyse diğer yazılarımıza da göz atın.
Tüm Yazılar
